Enkele weken geleden in Hirtshals, Denemarken – op doorreis naar Noorwegen – kwamen we een prachtige zonsondergang tegen. Gelukkig had ik m’n camera bij me, en heb een aantal plaatjes kunnen schieten.
De uitdaging was dat ik geen statief bij me had. Aangezien het gauw donkerder werd, moest de ISO waarde omhoog, of de sluitertijd langer. Het diafragma stond vrijwel helemaal open. Niet helemaal, omdat je anders maar een paar meter scherptediepte hebt, en dat is jammer bij zo’n prachtig landschap. Ik koos ervoor om de ISO niet hoger dan 400 te zetten, om zo geen ruis te krijgen.
Nu stond ik dus voor de uitdaging om met sluitertijden van rond de 1/10 nog scherpe, onbewogen foto’s te krijgen. Dat gaf aan het bewegende water juist wel een mooi effect.
Ik koos hier bewust om de zon buiten beeld te laten. Mede omdat de zon nog wat fel was toen, ook omdat de pastelkleuren van de lucht zo beter tot hun recht komen.
De iets langere sluitertijd zorgt voor mooie beweging in de vleugels van de meeuw.
Een nog iets langere sluitertijd zorgt voor bewogen water.
